Ik ben de weg, de waarheid en het leven

Ik ben vaak bezig met vooruit te kijken. Ik wil graag plannen maken. Wat is mijn doel? Waar ben ik over 5 jaar? Waar ga ik naar toe? Wat is de zin van mijn leven? Wat wil God dat ik doe met mijn leven? Wat is mijn roeping?

Maar vaak weet ik niet wat de toekomst mij gaat brengen. Ik wacht op Zijn stem, en ga ondertussen door met mijn leven. Ik ben de afgelopen jaren wel eens een andere weg gaan bewandelen, maar eigenlijk kom ik steeds weer terug op de hoofdweg. Ik wandel door en blijf op de vertrouwde weg.

Ik denk dat ik mijn hele leven rechtdoor loop. Nu ik terugkijk op de afgelopen 20 jaar dan zie ik heel duidelijk de sturing van God in mijn leven. De weg die ik heb afgelegd is niet recht. Het is een kronkelpad met veel verschillende zijsporen.

Het juiste antwoord is natuurlijk om te zeggen dat God met mij bezig is sinds mijn doop op 14 oktober 1990, nu 35 jaar geleden. Maar ik merk eigenlijk meer dat er met het ontvangen van het sacrament van het vormsel op 27 november 2004, nu 21 jaar geleden, iets structureels is veranderd. Ik werd volwassen. Eerst maakte ik keuzes zoals een kind. Maar de periode na mijn vormsel ben ik van richting veranderd. Ik heb met mijn Heilig Vormsel een digitale camera gekregen. Als ik er nu naar terug kijk is het een hele slechte camera, maar de techniek was vroeger ook niet zo goed als nu. Maar dit is puur materialistisch. Het belangrijkste waar ik op terug kijk is wat ik met de foto’s heb gedaan. Ik wilde ze graag publiceren. Ik wilde ze delen met de wereld. Ik heb in mijn tienerjaren heel veel lopen knutselen aan websites om de foto’s te publiceren. Ik had geen benul wat het allemaal was, en met het maken van veel fouten heb ik geleerd hoe je een website moet maken. Ook nu terugkijkend heel amateuristisch, maar toch. Voor een jongen van 14 jaar was het toch best wel aardig.

Mijn interesse voor fotografie en techniek is in deze periode ontstaan. Als kind was ik heel veel bezig met de bescherming van de natuur, vogels spotten en ik maakte allerlei tekeningen in perspectief. Mijn vader was hovenier en ik wilde mede doordat ik zo goed kon tekenen tuinarchitect worden. Daarom ging ik naar de middelbare school waar je dat kon leren. Maar halverwege de middelbare school is mijn eerste kruising op mijn weg gekomen. Ik wilde niet langer tuinarchitect worden maar iets met computers doen. Wat het was wist ik nog niet, maar dat ik de opleiding wilde volgen stond al vast voordat ik aan de derde klas begon.

Op het moment dat ik van de middelbare school was afgestudeerd en mijn diploma heb gehaald toen werd ik verliefd. Het duurde maar 3 maanden. Maar nu terugkijkend kan ik zeggen dat het goed is. We waren niet voor elkaar bestemd. Op de dag dat zij het uitmaakte ben ik naar de kerk gegaan. Ik weet het nog. Het was donderdagavond 23 oktober 2008, nu 17 jaar geleden. Ik was verdrietig en voelde mij getroost door de kerk. Ik voelde een roepstem in mij die zei. Waarom word je geen priester. Ik dacht: “Nee, dat is niets voor mij. Ik vind meisjes leuk. Dat kan als priester niet. Nee hoor, dat is niets voor mij.” Een paar weken later op zondag zat er een vrouw voor mij in kerk die tegen mij zei: “Is priester worden niet iets voor jou?”. Ik weet niet meer wie die vrouw is. Ik weet alleen nog dat het mij een goed gevoel gaf. Ik ben met onze kapelaan gaan praten en die vertelde mij. “Je bent nog jong. Je hebt net aan een opleiding begonnen. Je moet dit laten rijpen.”