Een decennium zonder mijn lieve papa

Ik heb de afgelopen jaren veel meegemaakt. Daarvan kun je heel veel lezen en zien op deze blog. Als je actief deel uitmaakt van mijn leven dan weet je dat er ook meer gebeurt wat ik niet altijd publiekelijk wil delen. Ik kan mij mede dankzij mijn blog nog veel dingen goed herinneren. Maar sommige dingen zijn het onthouden niet waard. Daar zijn dan foto's voor. Al ben ik niet zo iemand die overal een foto van maakt. Ik merk vaak dat ik van bepaalde activiteiten geen foto's maak. Ik bewaar die herinneringen in mijn gedachten. Ik kan ze dan niet altijd delen. Maar het zijn vaak mooie momenten met vrienden en familie die ik wil koesteren.

Ik heb 10 jaar geleden een dag meegemaakt die ik nog perfect kan onthouden. Namelijk dat mijn lieve papa plotseling kwam te overlijden. Ik weet nog precies wat er die dag is gebeurd. Dat is ook op deze blog terug te lezen. Maar wat ervoor is gebeurd of erna is best wel vaag in mijn herinneringen. Ik weet bijvoorbeeld niet wat ik voor het laatst tegen papa heb gezegd. Zoals onze oud minister-president zei: "Daar heb ik geen actieve herinnering aan".

Ik heb met mijn lieve papa veel meegemaakt. Zowel goede als minder goede momenten. Maar de goede herinneringen overheersen toch. Ik wil eigenlijk de slechte herinneringen aan mijn vader gewoon vergeten. Ik wil hem herinneren als de sterke onoverwinnelijke superheld die hij was toen ik klein was.

Het jaar na het overlijden van papa is als een roes voorbij gegaan. Ik heb maar één herinnering aan 2015. En dat is namelijk dat ik de Getijdengebed App heb gelanceerd. Wat er verder nog meer is gebeurd ben ik totaal vergeten. Vanaf 2016 zijn de herinneringen weer aan het terugkomen. Ik begon weer wat te leven. Natuurlijk met de WJD in Krakau. En de jaren daarna ben ik volledig zelfstandig geworden en ben ik naar Panama geweest. (Als je dit laatste niet wist, dan ben je een totaal vreemde voor mij. 😁) De rest is geschiedenis laten we zeggen.

Ik merk dat het verlies van mijn papa in eerste instantie erg heftig was. Ik herinner mij dat ik het vrij snel aan God heb toevertrouwd. En de vraag "Waarom?" heb ik laten gaan. Ik merk dat het missen van mijn vader in mijn leven aan het slijten is. Ik voel mij soms trots dat ik kan zeggen dat ik twee vaders in de hemel heb. Namelijk mijn vader en Onze Vader. Ik maak er maar een geintje om. Ik kan er toch niets aan veranderen. Ik kan moeilijk bij iedereen die naar mijn vader vraagt gaan janken. Ik heb gewoon vertrouwen dat hij in de hemel is.

Elk jaar worden de herinneringen aan mijn vader minder. Ik moet op de foto's kijken hoe hij eruitzag. Papa zijn grappige woordjes, die soms ook wel erg gek waren, noemden we Gijsbertiaans. Maar vaak komen zulke uitspraken gek genoeg nog wel naar boven. Maar hoe zijn stem klonk kan ik ook niet altijd in mij oproepen. Daarvoor heb ik de filmpjes. Dus gelukkig hebben we de foto's nog.