Een jaar van hoop

Op kerstavond heeft paus Franciscus het jubeljaar geopend. De laatste keer dat hij dat deed, of tenminste het een heilig jaar, was in 2016: het jaar van barmhartigheid. Dat was ook het thema van de WJD. De paus riep ons op om geen "couch potatoes" te zijn.

Deze barmhartigheid kun je niet echt plannen. Dan wordt het nep. Misschien wel als je een bezoek aan een vluchtelingencentrum plant, maar het mooiste is als het uit het hart komt.

Nu wilde vandaag iets wonderlijks gebeuren. Ik was toevallig in de buurt van Schiphol. Ik heb bij toeval zitten wachten bij gate F8 en voordat ik het doorhad, stond er een vliegtuig klaar dat op het moment van schrijven onderweg is naar Panama. Alle gekkigheid op een stokje, dit is natuurlijk gepland. Ik heb gisteren ingecheckt en had geen keuze om bij het raam te zitten of in het gangpad. Ik ben gewoon gegaan voor stoel 33J. Ergens tussen twee solo reizigers zoals ik.

Alles ging voorspoedig. Ik ben zo relaxed dat het een gewoonte wordt om te reizen. Ik verbaasde me alleen dat de borden op de luchthaven soms wat onduidelijk zijn, maar de enige spanning die ik had is dat ik mijn slippers ben vergeten in te pakken. Maar er zijn ergere dingen, nietwaar?

Ik doe zo relaxed dat ik niet goed op hoef te letten omdat het vliegen routine wordt. Het is eigenlijk oersaai. Maar juist op het moment dat je verslapt en niet oplet, komt God met een cadeautje. Juist op het moment dat je het niet verwacht.

Ik stap het vliegtuig in en kom bij mijn stoel aan. Daar zitten een jongvolwassen jongen en meisje. Ik dacht, oh, die horen bij elkaar. Dat had ik goed, maar niet om de reden die ik dacht. Het leken wel twee geliefden, maar in werkelijkheid waren het broer en zus. Ze waren met de hele familie bij elkaar, maar hun vader zat op een andere plek. Helemaal alleen.

Het gesprek duurde niet lang. Het was eigenlijk niet echt een gesprek te noemen. Het Onze Vader duurt langer. Ze zeiden dat hun vader op stoel 36D zit. Ik twijfelde geen moment toen ik hem zag zwaaien en ben naar hem toegegaan. Ik kon gemakkelijk een detour nemen en nu zit ik lekker in het gangpad waar ik mijn benen kan strekken wanneer ik wil. (De omslagfoto van deze blog maken kostte meer tijd om uit te leggen.)

Dus barmhartigheid kan ook in een split second worden verwezenlijkt. Het hart functioneert nu eenmaal sneller dan het verstand.

Misschien denk je nu, nu je tot het einde hebt gelezen, dat ik niets beters hebt om over te schrijven. Maar ja, over dat goedkope hotel of de dure consumpties verbaas ik me niet meer. Het zijn de kleine dingen die het doen. Je hoeft niet de Nobelprijs voor de Vrede te willen winnen. Kijk om je heen. Open je hart. Dan komt er vanzelf vrede.

Zalig Nieuwjaar!