Alleen God is genoeg

Het jaar is op zijn einde aan het lopen. Dit was op meerdere facetten een bijzonder jaar. Allereerst mijn vakantie, wat bijzonder was, en ook de terugkomst ging gepaard met een berg aan werk. Het was een soort van stress, maar het is meer verantwoordelijkheidsgevoel te noemen.

Ik heb niet alleen zakelijk forse verbeteringen aangebracht, maar ook in mijn privéleven en ook in mijn relatie met God heb ik flink gewerkt aan zelfontwikkeling. Mijn relatie met mijn familie en vrienden is wat stroef van start gegaan dit jaar, sommige relaties zijn, tot mijn grote verdriet, nog niet hersteld. Daarvoor heb ik alleen schuld. Mijn naïviteit heeft me flink in de problemen gebracht, maar met de hulp van mijn Heer en mijn Heiland is het niet meer zo slecht als het was. In feite was het een duidelijk leermoment. Ik heb geleerd van mijn fouten.

Maar eigenlijk, hoe gek ook om van mijzelf te zeggen, denk ik dat ik eindelijk na vijfendertig jaar volwassen word. Ik ben denk ik altijd wel een clown, ik ben immers een kind van God. En misschien zal ik, in tegenstelling tot wat Paulus zegt, mijn kindsheid wel nooit afleggen. Maar emotioneel ben ik meer volwassen geworden.

Ik ben dankbaar voor alles wat de Heer mij heeft gegeven en geeft in het hier en nu. En ik zal niet vergeten te danken voor wat de Heer mij nog zal geven. Ik krijg bijna alles wat ik maar wil of nodig heb. Er is in al die jaren één wens maar niet vervuld. Dat is best wel een kruis, maar Hij heeft misschien wel andere plannen dan wat nu goed voor mij is. Het ontbreekt mij dus aan niets en toch ontbreekt het mij aan alles. Maar ik weet mij gezegend met mijn vrienden en familie. Dat is een verlichting van de pijn.