De elfde van de twaalfde.

Ik kan vol trots zeggen dat ik nog nooit zo lang in een huis heb gewoond als nu. Maar nu ik een groot deel van mijn leven in het zuiden woon, is de elfde van de elfde wel een begrip. Niet iedereen begrijpt wat die gekte inhoudt. Ikzelf ook niet.

Ik probeer elke keer een creatieve titel te verzinnen voor mijn blogs. Maar ja, ik dacht het is best wel gek. Ik leef nu 11 jaar zonder papa en het is 11 december. Dus zo creatief is het nu ook weer niet. Het is eerder een beredeneerde titel waar een wiskundige formule in zit dan dat het om emotie gaat.

Want natuurlijk is het zo dat het erg gek is om zonder vader te leven. Als we ouder worden, dan weet je dat het normaal is dat er mensen sterven. Al had ik mij nooit afgevraagd op mijn vierentwintigste dat ik mijn vader al zou moeten missen. Want ja dat is het, ik mis hem. Het is niet zo dat ik er elk moment van de dag aan denk. En ik betrap mij er ook op dat het soms niet eens elke dag is dat ik aan mijn vader denk. Het slijt, zeggen ze. Dat zou wel wat kunnen zijn. Maar de pijn van het loslaten gaat denk ik nooit weg.

Als ik foto's van mijn vader laat zien, krijg ik vaak de opmerking: "Jij lijkt sprekend op je vader." Dit zou ik zelf ook zo definiëren. Ik lijk meer op mijn vader dan op mijn moeder. Al heb ik echt het DNA van beide. Maar hoeveel ik ook op papa lijk, ik zie niet in de spiegel als ik naar mijn haren (of het ontbreken daarvan) kijk een spiegelbeeld van mijn vader. Er zijn duidelijke verschillen. Maar wat mij wel bezighoudt is dat ik niet kan vragen hoe dat bij hem was. Het is alsof de hulplijn die je kan raadplegen er niet meer is. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.

Deze dagen zijn bijzonder moeilijk. Ik probeer mij te omringen met vrienden en familie om maar niet te hoeven denken aan deze datum. Deze datum is zo pijnlijk diep in mijn ziel gegrift. Het is als een trouwdatum. (Al snap ik niet dat mannen de trouwdatum kunnen vergeten, maar dat is een ander verhaal). Deze dag roept zoveel herinneringen naar boven. Er is een periode van voor 11 december 2014 en na 11 december 2014. Alles is veranderd, maar wat is gebleven is de liefde voor mijn ouders.