Mijn Carlo is eindelijk Heilig

Het is vandaag zo’n fantastische dag. De hele dag is een zegen. Vandaag was de heiligverklaring van Carlo Acutis. Ik ga nu niet uitleggen wie Carlo Acutis is, dat kun je zelf wel achterhalen.

Ik ben vanochtend vroeg, iets over zeven, bij het hotel weggegaan. Ik kon niet richting het Sint-Pietersplein lopen. Ik ben ervan weggelopen en achter in de lange rij gaan staan. We schuifelden stukje bij beetje op. Het ging erg langzaam. Ik heb heel rustig het morgengebed gebeden, de rozenkrans gebeden en toen was er nog tijd over. Uiteindelijk heb ik meer dan twee uur in de rij gestaan. Normaal heb ik een hekel aan in de rij staan, maar nu deed ik het omdat het doel groter was dan mijn ongeduld. Al moet ik wel eerlijk zeggen, zonder op te scheppen, dat mijn geduld groter was dan dat van sommige religieuze zusters, aangezien die probeerden voor te dringen. Maar ja, we moesten met duizenden wachten.

Ik heb wel extreem veel geluk gehad. Ik was in april in Rome voor de heiligverklaring, maar paus Franciscus was net overleden. Toen we bij de mis van de Wereldtienerdagen waren, was het ook extreem druk. Toen stond ik tussen de mensenmassa in de brandende zon. Vandaag was het ook een stralende dag, maar in de rij stond ik iedere keer in de schaduw. Toen ik het plein op kwam, kon ik niet vermoeden dat het al vol was en de mensen achter mij terug werden gestuurd. Ik had dan misschien niet het perfecte uitzicht, maar ik stond wel in de schaduw.

Aangezien ik vorig jaar in oktober ook bij een heiligverklaring was geweest, wist ik dat het boekje ook digitaal beschikbaar was. Ik heb de mis heel goed kunnen meevieren en ook mijn Latijn is in de afgelopen jaren best goed geworden. Ik kon als Nederlander gewoon de Litanie van alle Heiligen en het Gloria en het Credo in het Latijn meezingen. Dat is voor de meeste katholieken wereldwijd een hele opgave.

Ik was erg laat op het plein. De paus zei iets, maar ik moest nog door de douane heen. Ik had bijvoorbeeld niet begrepen dat je de telefoon niet mocht gebruiken; dit hoorde ik later pas. Maar uiteraard is het een Eucharistieviering, dus met een beetje gezond verstand weet je dat dat niet de bedoeling is. Tenminste niet bij de consecratie.

Maar doordat ik wist wanneer Carlo Acutis heiligverklaard zou worden, heb ik dit gebed helemaal gefilmd. Het was een fantastisch moment. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Het was eindelijk gebeurd. Ik voelde zo’n grote vreugde.

Bij het communiceren was er ook een grote bron van geluk. Het communiceren bij zulke grote vieringen is extreem moeilijk. Je moet je door een mensenmassa heen wurmen om bij de priester te komen die de communie uitdeelt. De mensen komen terug en je laat mensen voor. Het is duw- en trekwerk. Een beetje assertiviteit moet je wel hebben. Wij Nederlanders wachten onze beurt af, maar zo werkt dat hier niet. Ik liet een echtpaar voorgaan. Zelf ben ik via een ander “pad” bij de priester uitgekomen. Vlak voor het communiceren kwam ik het echtpaar weer tegen. Nu lieten zij mij voorgaan. Er werd door de misdienaar wat zenuwachtig gezegd dat er niet genoeg was. Ik ging ter communie en keek in de ciborie. Er zaten nog maar drie hosties in de ciborie: één voor mij en twee voor het echtpaar.

Het zijn dus allemaal geluksmomenten. God heeft mij beproefd door mij nu voor de derde keer naar Rome te laten gaan voor Carlo Acutis. Maar dit is rijkelijk beloond: als laatste het plein opkomen terwijl de honderden mensen achter mij pech hadden, een plek in de schaduw, en als laatste de communie.

De heilige Carlo Acutis is er voor ons in de acute nood. Niet alleen bij computerproblemen, maar voor alles en altijd. Heilige Carlo Acutis, bid voor ons.