Ik ga op vakantie en neem mee...

Het is vandaag een bijzondere dag. Op het moment van schrijven is de verwachte temperatuur van dichtbij de 40ºC nog niet gehaald. Maar het is wel een dag vol herinneringen aan mijn vakanties in mijn geliefde Soná. Ik heb daar veel ervaring opgedaan met hoe je goed kan overleven in de hitte.

Er is voor vandaag code rood afgegeven, ik dacht gisterenavond: "laat ik maar om 9 uur 's avonds gaan slapen." Veel mensen lopen te klagen dat ze niet kunnen slapen, maar ik zette het Nederlandse voetbalcommentaar op en ik was al voor de eerste drinkpauze in slaap gevallen. Ik had de wekker op half 04:30 gezet en werd ook gewoon wakker. Dit is voor mij een hele gekke tijd. Eigenlijk voor de meeste Nederlanders, maar zoals gezegd heb ik geleerd dat je met de hitte het beste in de late nacht kunt leven.

Toen ik wakker werd, was het, niet geheel onverwachts, rustig op straat. Ik had wel de ramen open gezet en het kon lekker luchten. Maar er kwam al vrij snel verkeer. Voordat ik naar de kerk ging, had ik al gewerkt en ging nog even boodschappen doen zodra het kon. De supermarkt ging pas om 8 uur open. Maar er waren meer mensen die hetzelfde idee hadden om zo vroeg mogelijk naar de super te gaan. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof we in de rij voor de nieuwste iPhone stonden.

In de kerk begon mijn "vakantie gevoel". Ik was later dan gebruikelijk in de kerk en er zaten al best veel mensen. Het was alsof ik in de San Isidro in Soná kwam. Mede doordat ik water bij me had, en mijn pintada (soort hoed) tegen de zon. Ik had echt, mede door het vroege opstaan, het gevoel alsof ik op vakantie was.

Sterker nog, deze warmte vind ik fantastisch. Ik word actief en vrolijk. Er praten alleen weinig mensen Spaans om mij heen, maar mijn zintuigen worden geprikkeld met aangename warmte, kleuren en geuren. Bijvoorbeeld de geur van zonnebrand, of de geur van een ronkende dieselmotor doet mij terugvoeren naar de winkelstraat in Soná.

Dus ja, ik ga op vakantie en neem helemaal niets mee.