Op bedevaart naar Sint Antonius.
Een tijdje geleden is het idee geboren om op bedevaart te gaan naar Maastricht, naar een kapel van Sint Antonius. Ik werd getipt door iemand die mij zeer dierbaar is, om op zijn voorspraak de genade af te smeken. Het waren niet de letterlijke woorden, maar dat is wel mijn eigen interpretatie. Ik denk, ik ga op bedevaart. Ik zocht op Google en kwam in Maastricht terecht. Het moest natuurlijk echt een reis worden. Spoilers voor als je verder leest: alles is fantastisch gegaan. Maar de reis ernaar toe was best bijzonder en een tikkeltje gek.
Om te beginnen natuurlijk, dat er op vijf minuten lopen van mijn huis een reliek is van Sint Antonius. Ik heb daar gedurende de noveen in aanloop van zijn feestdag, die we vandaag op 13 juni vieren, elke dag gebeden. Dat was al intens. En dan kom je in Maastricht, en dan is daar alleen maar een heel groot beeld. Maar dat mag de pret niet drukken.
Het plan was om naar de mis te gaan in de dagkapel van de Sint Servaasbasiliek in Maastricht. Dat is een gemakkelijke opdracht, zou je zeggen. Maar de mis was om 9 uur ‘s morgens. Dat is ook niet zo bijzonder, omdat ik dat door de week al elke dag doe. Klein verschil, normaal is de reistijd vijf minuten. Vandaag was het één uur en drie kwartier. Dat komt omdat ik met de bus moest, maar daarover zo meer. Ik moest dus al vroeg opstaan. Ik wilde eigenlijk ook nog naar de aanbidding voorafgaande aan de mis gaan, maar dat zat er waarschijnlijk niet in. De wekker ging al om 6 uur. Voor degene die mij kennen, die weten dat dat voor mij op een zaterdag is als vloeken in de kerk. Maar ja. Afspraak is afspraak. Ook al is het dat ik het zelf georganiseerd had en met niemand rekening hoefde te houden.
Toen ik gisteren nog voor de zekerheid even de route doornam, omdat de Sint Servaas en de gangen best groot zijn, en ik niet precies wist waar de ingang is om heel efficiënt direct op mijn doel af te gaan om geen seconde te verspillen bij de aanbidding, of überhaupt op tijd bij de mis, bekeek ik de route. Ik schrok omdat er werkzaamheden zijn gepland en ik niet met de trein naar Maastricht kon gaan. Ik kon maar tot Sittard met de trein. Daar moest ik de bus pakken voor het laatste stuk. Ik begon te twijfelen. “Zal ik toch maar morgenochtend naar de O.L.V. Munsterkerk gaan? Daar is een reliek en een mis en ook aanbidding.” Maar ik besloot er op te gokken.
Nadat om 6 uur ‘s ochtends de wekker ging, was ik er snel uit. Sneller dan door de week. Na het ontbijt ging ik naar het station voor de eerste trein. Ik arriveerde een paar minuutjes te vroeg. Ik stond op de gebruikelijke plek, maar daar kwam de nachttrein aan. Ik dacht “Oeps, dit wordt een probleem”. Maar ik moest een andere trein hebben. Die vertrok bijna. Nadat ik erin gesprint was, ging het volgens planning tot aan Sittard en kon ik rustig de Lauden (Morgengebed) bidden. Daar aangekomen stond er een bus klaar. De buschauffeur zei: “Ik heb nu pauze en vertrek over een uur weer”. Dat was de zoveelste beproeving. Maar ‘God zal er in voorzien’ dacht ik nog. En ja hoor, ik keek om mij heen en daar stond nog een bus. Verstopt achter de struiken. Het was dan geen snel-bus, maar een stop-bus. Ik zat mezelf op te eten onderweg naar Maastricht. De bus bleef namelijk op bepaalde plekken even lekker staan. Ik kon leuk luisteren naar de Classic Rock playlist terwijl ik keek hoe het spoor van de trein werd opgeknapt. Maar ja, de tijd tikte door. Eenmaal op het station van Maastricht aangekomen, heb ik snel gewandeld richting de kerk. Ik had de ingang van de kerk meteen gevonden. Ik ging in rust de kapel binnen en zag alleen twee zusters die bij het Allerheiligste zaten. Ik ging bidden en maakte een foto. Ik merkte toen pas op dat ik nog een kwartier had om te bidden. Die heb ik goed benut.
Aan het einde kwam de emeritus bisschop van Roermond de kapel binnen en ik was ook verbaasd dat de nuntius van Duitsland de zegen gaf met het Allerheiligste en ook de mis celebreerde bij gelegenheid van het jubileum van zijn priesterwijding. Na de mis bleef ik nog even bidden en toen begon de rozenkrans. Ik was verbaasd daarover, omdat dit niet was aangekondigd en ik had gepland om dat op een ander moment te bidden. En ja, het wordt nog wonderlijker. Na de rozenkrans vertelde iemand me dat de kapel dan wel gratis toegankelijk is, maar de basiliek niet. Maar toen ik vroeg bij de balie waar het beeld van de heilige Antonius stond, mocht ik zo doorlopen. Omdat het nog zo vroeg was, was het een intens moment, alleen bij het beeld van Antonius, en überhaupt alleen in de basiliek. Na een tijdje kwamen de toeristen binnen. Ik ben even een kopje koffie gaan drinken op het Vrijthof en vervolgens weer terug gegaan voor het bidden van de Terts (Middag gebed, vóór de middag) aan de voeten van Antonius. Ik heb daar best wel wat foto’s kunnen maken. Ook nog wat van de basiliek zelf.
Vervolgens maakte ik er een echte 'city-trip’ van. Ik bezocht de stad en merkte dat het al erg druk was. Ik maakte veel foto’s en het was moeilijk om niet veel andere mensen op de foto te zetten. Voor de selfies moet je me maar vergeven. Ik ben daar echt heel slecht in. Na dat ik even bij de Onze Lieve Vrouwe basiliek nog een kaarsje had opgestoken voor alle intenties die mij zijn toevertrouwd, en voor wie ik beloofd heb te bidden, was het tijd om te gaan lunchen. Het was wel wat vroeg, maar het ontbijt was ook erg vroeg vandaag. En ja, de mens leeft niet van brood alleen. Al is dat misschien wat misplaatst, maar mijn fysieke honger kon gelukkig wel gestild worden bij een klein restaurantje aan de Maas.
De terugreis verliep een stuk gemakkelijker. Ik was deze blog onderweg aan het schrijven, maar ik had niet genoeg tijd aangezien ik al thuis was. Het was een zeer geslaagde dag. Ik hoop dan Onze Lieve Heer mijn gebeden wilt verhoren en dat ik de genade krijg die ik hem wilde afsmeken. "Die onder tranen zaaien, zij oogsten onder gejuich."
