In het kapelletje van Sint Petrus

Vandaag was dan eindelijk de heiligverklaring. Ik was vroeg wakker en ben naar het Sint-Pietersplein gegaan. Na de beveiligingscontrole stond ik voor het eerst zo dicht op het plein en was ik totaal verbaasd dat ik vrij vooraan een zitplaats had. Ook kreeg ik een boekje waarmee ik de mis goed kon volgen. Eigenlijk de eerste keer deze dagen dat ik wat begreep. Dat kwam doordat bijna alles in het Latijn was en dat alles in het Engels vertaald op de pagina ernaast stond. Wat is het toch mooi dat we een wereldkerk hebben.

Na de mis wilde iedereen met de heilige vader, de paus, op de foto toen hij rondreed. Ik had daarin geen geluk. Wel had ik geluk dat ik dicht bij de ingang van de Sint-Pieterbasiliek was. Ik vroeg de politie waar de rij was en die wezen mij naar de rij. Ik ben daar voorin bij gaan staan. Ik stond denk ik zo'n 10 minuten in de brandende zon te wachten. Toen ik net mijn paraplu wilde pakken, begon iedereen te rennen. De hoofdingang ging open. Nadat ik bijna overlopen was, kwam ik aan in het voorportaal wat al imposant was. Nadat ik binnen was, was ik in een majestueuze kerk aangekomen. Een grote ruimte met van alles te zien.

Nadat ik Onze-Lieve-Heer begroet heb, begon ik ook maar de toerist uit te hangen en overal foto's van te maken. Het is een prachtige kerk met hier en daar een versleten biechtstoel of wat karretjes die door tussen de duizenden mensen heen krossen. De selfies zijn echt verschrikkelijk, maar het bewijst dat ik wel binnen ben geweest.

Ik had al voordat ik naar binnen ging best wel zin in de lunch, maar ik vond de lunch die je overal kan nuttigen toch minder belangrijk dan dat ik anders drie tot vijf uur in de rij moest staan. Dus vandaag was wederom een geluksdag. Deze hele reis eigenlijk. Ik word in alles gezegend. En daarom heb ik uit dankbaarheid een kaarsje opgestoken, nou ja, opgestoken... Ik heb een schakelaartje aangezet bij Maria en voor mijn familie en vrienden, in de breedste zin, gebeden.