De Goddelijke toevalligheid
Het leven van iedere dag kent allerlei uitdagingen. We worden de hele dag beproefd. We maken keuzes, goede en slechte. Ik heb de keuze gemaakt dat ik graag bij de heiligverklaring van Carlo Acutis wil zijn. Maar ja, zoals het nu gaat is het wel een hele grote beproeving. Daarom is een pelgrimage maken naar de Eeuwige Stad met een andere mentaliteit een hele grote zegening geworden.
De laatste keer dat ik in Rome was, was ik naar de verkeerde canonisatie gegaan. Ik heb dit ervaren als saai en door mijn eigen grote schuld. Nu wilde ik niet alleen reizen, dus we gingen met zijn vieren op stap. Met Pasen keek ik er nog zo naar uit. Het zou eindelijk gebeuren. Maar op Paasmaandag is paus Franciscus overleden en al vrij snel werd duidelijk dat de canonisatie van mijn geliefde Carlo Acutis niet doorgaat. Nu wordt mijn geloof op de proef gesteld. Nu voor de tweede keer vraagt Jezus aan mij: "Hoeveel hou je van mij, Marco?" En dan moet de reis nog beginnen. Wordt dit echt een drama van een reis?
De reis naar Rome toe verliep volgens plan. Ik had bijna geen spullen meegenomen, en in mijn rugzak zat bijna niets anders dan mijn brevier. Want ja, het is een bedevaart, dus er moet wel gebeden worden. En dat heb ik geweten. Onderweg in Rome hebben we niet alleen de nodige aflaten weten te scoren - het is immers een Heilig Jaar - maar ook heel veel zegeningen ontvangen. Als je denkt dat vier jonge mannen alleen maar op kroegentocht gaan, dan heb je het mis. Het was een echte kerkentocht. We gingen van kerk naar kerk. En tussen de "oude meuk" hebben we veel gebeden.
We hadden niet echt een plan waar we naartoe wilden gaan. We werden geleid door de Heilige Geest. We wilden graag een kardinaal ontmoeten, maar we kwamen alleen maar bisschoppen tegen, maar onze bisschop konden we niet vinden, die ook in Rome zou moeten zijn. We liepen achter paters aan en we belandden op miraculeuze wijze bij het graf van Paus Franciscus nadat we de eerste aflaat hadden ontvangen. Zo ging dit een aantal dagen. Ik kan nog wel een paar kantjes schrijven over wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Wat wel grappig is om te vertellen, is dat hoe goed we ook onze bisschop zochten, we hem niet konden vinden. Maar hij kon ons wel vinden. En we hadden een mooi samenzijn.
Wat ik heel bijzonder vond, is de terugreis. Na alle oude "rotsblokken" en met goud beklede "oude troep" te hebben aanschouwd, moesten we toch een keer terug naar huis. Op het vliegveld gebeurde iets heel wonderbaarlijks. We stonden in de rij rond lunchtijd voor twee broodjes caprese (mozzarella met tomaat en basilicum) en twee cornettos (gevulde croissant). Het was nogal druk en de vrouw die de broodjes inpakte had maar één cornet en twee capreses in een tas gedaan. Ik zei dat ik twee cornettos had gekocht. Ze keek op het bonnetje en zei: nee hoor, maar één. Ik keek op het bonnetje, wat erg onduidelijk was, en dacht, ach. Het zal wel. Dan delen we wel de capreses omdat die groter zijn. Ik wurmde mij uit de rij en we gingen zitten. We gingen bidden en toen wilde ik het eten uitdelen. Bij het openmaken van de zak met de cornettos bleken er twee in te zitten. Ik denk dat mijn mond wel even flink heeft opengestaan. Ik was zo verbaasd dat dit eigenlijk niet kon. Ik had onder het bidden de zak niet horen kraken. Ik keek nog eens goed op het bonnetje en er stonden inderdaad twee cornettos op. Nu zou je kunnen zeggen dat dit toeval is, maar dit moet wel van God gekomen zijn. Als het niet van God komt, dan is de vrouw bij de broodjes zo dement dat ze niet 20 seconden kan onthouden dat ik twee cornettos had besteld en ze er maar één in het zakje doet. Zelfs na herhaaldelijk aandringen en het bestuderen door haar van het bonnetje. Een andere verklaring die ik kan geven is dat ze niet heeft begrepen dat "uno", "one" en het tegelijkertijd opsteken van haar rechter wijsvinger verkeerd was en ze "two" bedoelde. Dus aangezien het een bedevaart is en we al zoveel genade hadden ontvangen, zijn we er maar vanuit gegaan dat het van God kwam.
Zo is de reis allesbehalve een teleurstelling geweest en was het nog beter dan de vorige keer. Hoe zou het de derde keer zijn als Jezus opnieuw aan mij vraagt: "Hoeveel houd je van mij? Hoe graag wil je naar de heiligverklaring van je grote voorbeeld?" Ik denk dat ik nu zeg: "Heer, u weet alles. U weet dat ik heel graag naar de heiligverklaring wil van de cyberapostel." En ik vermoed dat Jezus antwoordt: "Marco, ga niet naar Panama, maar naar Rome."
