De hardlopers in het station lopen allen, maar slechts een wint de race.
Als je een echte bijbelkenner bent dan had je geweten dat de titel van deze blog uit de eerste brief aan de Korintiërs komt, althans, als je niet mijn bewuste aanpassing had gezien. Het origineel is 'Gij weet het: de hardlopers in het stadion lopen allen, maar slechts één wint de race. Loop zo dat ge wint! (1 Kor 9,24)' Maar ja, ik ben geen hardloper in het stadion, maar in het station.
Ik had vandaag volgens de app van de Nederlandse Spoorwegen vijf minuten om over te stappen op de volgende trein. Dit zou prima moeten zijn. Maar ik zag op het moment dat de deuren van de trein opengingen dat ik maar dertig seconden had om naar de volgende trein te gaan. Ik, zo eigenwijs als ik ben, denk natuurlijk, die kan ik wel halen. Ik had mijn oordopjes al weggedaan en heb gerend en gerend. Ik denk dat Femke Bol er niets bij is. Ik rende op het midden van het perron. Iedereen moest namelijk de trein uit omdat iedereen moest overstappen in de trein ervoor. Ik had gelukkig veel ruimte om te rennen. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar ik sjeesde door betonblokken heen waar mensen op zaten. Een wonder dat er geen ongelukken zijn gebeurd. Bovenaan de trap voelde ik de G-krachten op mijn lijf komen omdat ik abrupt tot stilstand kwam voordat ik de trap afrende. Ik rende onder de sporen door en kwam bij het spoor aan, maar ja, die was al weg.
Bij het wachten op de volgende trein, die maar tien minuutjes later kwam, zat ik te hoesten omdat ik letterlijk mijn longen uit mijn lijf had gerend. Ik wist niet dat ik zo hard kon rennen. Ik denk dat het komt omdat ik de laatste tijd met vrienden aan het wandelen ben. Je zou het een soort bejaardenclubje kunnen noemen, maar de gezelligheid draagt wel bij aan mijn conditie. Mede omdat ik ook uitgedaagd word om die extra stap te zetten.
Mijn vrienden zijn een hele goede en een hele slechte invloed op mij. Het is maar net hoe je het bekijkt. Mijn vrienden beïnvloeden mijn emotie. Als mijn vrienden mij een positief en opwekkend woord geven dan word ik daar positief en opgewekt door. Maar als ze een slechte boodschap hebben, dan raakt mij dat en dan kopieer ik de emotie. Ik ben een soort emotie-kameleon. Ik pas mijn emotie aan aan mijn omgeving.
Als ik op een bruiloft ben dan voel ik de liefde. Ook de liefde voor mijn vrienden. Als mijn vrienden verdrietig zijn of in de put, dan trek ik mij dat aan. Zo kan ik elke emotie wel beschrijven, ik heb daar al vaker over geschreven. Maar het belangrijkste is dat als ik met God verbonden ben en verbonden blijf, dan groei ik in naastenliefde. Niet alleen de liefde voor mijn eigen vrienden en familie, maar ook voor de onbekende die mijn leven binnenloopt. Daarom kan ik alleen maar dankbaar zijn voor mijn vrienden. En zijn ze eerder een goede invloed dan een slechte op mij.
